چرا صلوات می فرستن؟
ساعت ٢:۱۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۸ اسفند ،۱۳۸٤  
●به اشتراک گذاشتن اين مطلب در شبکه ها ی اجتماعیshare in your twitter account،share in your facebook wall،share in balatarinn،share in delicious،share in Yahoo Buzz،share in Digg it،share with Google Buzz،share in Cloob،share in viwio !!!

آیه 254 سوره بقره

آیه الکرسی

اللَّهُ لا إِلَهَ إِلا هُوَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ لَّهُ مَا فى السمَوَتِ وَ مَا فى الاَرْضِ مَن ذَا الَّذِى يَشفَعُ عِندَهُ إِلا بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ مَا بَينَ أَيْدِيهِمْ وَ مَا خَلْفَهُمْ وَ لا يُحِيطونَ بِشىْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلا بِمَا شاءَ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السمَوَتِ وَ الاَرْض وَ لا يَئُودُهُ حِفْظهُمَا وَ هُوَ الْعَلىُّ الْعَظِيمُ(255)لا إِكْرَاهَ فى الدِّينِ قَد تَّبَينَ الرُّشدُ مِنَ الغَىِّ فَمَن يَكْفُرْ بِالطغُوتِ وَ يُؤْمِن بِاللَّهِ فَقَدِ استَمْسك بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى لا انفِصامَ لَهَا وَ اللَّهُ سمِيعٌ عَلِيمٌ(256)

اللَّهُ وَلىُّ الَّذِينَ ءَامَنُوا يُخْرِجُهُم مِّنَ الظلُمَتِ إِلى النُّورِ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِيَاؤُهُمُ الطغُوت يُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلى الظلُمَتِ أُولَئك أَصحَب النَّارِ هُمْ فِيهَا خَلِدُونَ(257)

 

و سپس تلاوت همين يک آيه از سوره انعام آيه ۵۹ :

 

وَ عِندَهُ مَفَاتِحُ الْغَيْبِ لا يَعْلَمُهَا إِلا هُوَ وَ يَعْلَمُ مَا فى الْبرِّ وَ الْبَحْرِ

وَ مَا تَسقُط مِن وَرَقَةٍ إِلا يَعْلَمُهَا وَ لا حَبَّةٍ فى ظلُمَتِ الاَرْضِ

وَ لا رَطبٍ وَ لا يَابِسٍ إِلا فى كِتَبٍ مُّبِينٍ(59)

 

و سپس :

 

حالا که تا اينجا خواندی می دونی بايد ۱۰ تا صلوات بفرستی . ايشون از من پرسيدن که می دونی چرا آخرش صلوات می فرستن؟ خشک شدم ؟ يا زبونم بند اومد. نمی دونم. اما ميشد خيلی حرفا زد . اما پيش اون نه!!! فقط بايد گوش می دادم.

 

 

هيچکی توضيح نمی ده :

 

چون با چند تا لغت انگار گره باز ميشه:

 

سلام بر محمدو آل محمد و صلوات

 

 

اشاره به چيست؟

 

فقط اون چند تا لغت رو بخونيد.

 

به منم همين رو گفتن: 

 

صلوات  سلام ؛ صله ؛ اتصال ؛ رسيدن به رشد تکوينی ؛ انسان به سوی پيامبر.

 

به هم که سلام می کنيم. به جز سلامت و صلح چيز ديگری هم می خواهيم پيوستن به هم.

 

بعد از خواندن  اين آيات می گويند که می توانيد گوش فرا دهيد. فقط گوش کنيد و تا می توانيد حرف و سخن بر لبانتان جاری نکنيد.

 

وسوسه شديد٬ بگوييد: