اعمال ما و قیامت و جمال و جلال الهی
ساعت ٤:٢٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٢ خرداد ،۱۳۸٧  
●به اشتراک گذاشتن اين مطلب در شبکه ها ی اجتماعیshare in your twitter account،share in your facebook wall،share in balatarinn،share in delicious،share in Yahoo Buzz،share in Digg it،share with Google Buzz،share in Cloob،share in viwio !!!

بار اولی که با یه علم آشنا می شوید براتون تازگی هایی داره و تا مدتی هم شما رو به خودش مشغول میکنه. مثلا یه کتاب جدید یه مطلب جدید. یه واحد درسی جدید . نمی دونم چرا فکر می کنم که ذهن وقتی یک چیز رو پذیرفت دیگه مثل مرتبه ی اول جولان پیدا نمی کنه و سوال براش پیش نمی آد و اون کند و کاو روز اول رو نداره.

بار اولی که آقای جوادی در تفسیر دعای سحر ابوحمزه فرمود: هر کس با رحمت خدا جلو بره، خدا هم روز قیامت با افعال جمال و رحمت و مهر باهاش برخورد می کنه. ولی کسی که با غضب و قهر و جلال الهی همسفر باشه در آخرت هم با همون صفات خداوند براش تجلی می کنه. 


برای فهم این موضوع سوالی مطرخ میشه که شما بیشتر توی دنیا با مهر و رحمت خدا بهش متوسل شدید و یا ترس و عظمت خدا.

مثلا هر کسی تا یه جایی از دین رو میدونه و عمل می کنه. نماز و روزه و خمس و زکات رو می دونست و عمل می کرد. حالا جهاد پیش میاد (قرآن میگه) و شما می خوای توی اون جهاد شرکت کنی. از همون اول شما لحظه شماری می کردی؟ با مهر و عطوفت و عشق به سمت اون کار می رفتی؟ توی دعاهات می گفتی خدایا ما رو از شهیدان قرار بده. مار رو مثل سالار شهیدان از دنیا ببر؟ یا منتظر میشی تا زلزله ای بیاد و ترس بهت غلبه کنه که تازه اون موقع بفهمی که می تونی خودت تعیین کنی که چطوری از این دنیا بری و شکل رفتن ات رو خودت ترسیم کنی اون هم بوسیله ی شهادت. ؟!

البته که ما تعیین نمی کنیم و ما باید رضایت امون به اون چیزی باشه که خدا برامون می خواد. اما موندن و نرفتن به جنگ، تعیین تکلیف کردن برای خودمونه و نه اینکه خودت رو بندازی توی مسیری که خدا می خواد ببردت.

بنابر این هر کسی اگر خودش در سر هر دوراهی، که قرار می گیره بین خوب و بد عاشقونه و بی درنگ راه خدا رو انتخاب کنه، می تونه باعث بشه که خداوند لطفش و رحمتش و آمرزش اش شامل حال او بشه و با اخلاص دار و ندارش رو در راه خدا بده و همیشه فقیر زندگی کنه. فقیر از اون لحاظ که در حد وسعش که داره راضی باشه و دنبال زر و زیور و دلار دنیا نره. و بذاره که خدا به اندازه ای که براش مقدر کرده بهش برسونه. که لا موثر فی الوجود الا الله